Canarische Eilanden

De Canarische Eilanden (Spaans: Islas Canarias) vormen een vulkanische archipel in de Atlantische Oceaan, voor de kust van Marokko en de Westelijke Sahara, en behoren toe aan het continent Afrika. De eilandengroep is een van de 17 autonome regio's van Spanje, de bevolking is dan ook Spaanstalig.

De belangrijkste eilanden zijn La Palma, Tenerife, Gran Canaria, Fuerteventura en Lanzarote. Las Palmas de Gran Canaria, dat op het eiland Gran Canaria ligt, is de grootste plaats. Samen met Santa Cruz de Tenerife, de hoofdstad van het eiland Tenerife, is het hoofdstad van de autonome regio van de Canarische Eilanden: deze regio heeft dus twee hoofdsteden.

Wat kleinere eilanden zijn Ferro (El Hierro), Gomera, Graciosa, Alegranza, Montaña Clara, Isla de Lobos, Roque del Este en Roque del Oeste.

Vanwege het gunstige klimaat (subtropisch) zijn de eilanden een populaire vakantiebestemming.

 

Geologie

De eilanden liggen geografisch gezien in een licht gekromde boog, met Lanzarote als meest oostelijke eiland en La Palma als meest westelijke. Een gangbare theorie voor het ontstaan van de eilanden is dat gedurende de beweging van de Afrikaans-Eurazische plaat, die oostwaarts beweegt, en de westwaarts bewegende Amerikaanse platen, een hotspot actief was, ongeveer zoals een druppelende verfkwast stippen veroorzaakt op een langzaam bewegend papier eronder. De hotspot zorgde ervoor dat vulkanische eilanden ontstaan met als geologisch oudste het meest oostelijke eiland en als jongste het meest westelijke eiland. Dateringen van de vulkanische gesteenten op de eilanden lijken die theorie te ondersteunen. De vulkanische activiteit op het meest oostelijke (en zodoende oudste) eiland Lanzarote betekent dat ook daaronder zich nog steeds een vulkanische bron bevindt. De op Tenerife gelegen Pico del Teide, de hoogste berg van Spanje, is van vulkanische oorsprong.